คงจะมีซักวัน...คงเป็นวันที่ชื่นใจ
คงจะมีซักวัน...คงเป็นวันที่ยิ่งใหญ่
อยู่บนทางที่เธอเคยหวั่น แต่เป็นวันที่รอเธออยู่...ไม่ไกล
หากใจท้อ ขอจงอดทน หนทางที่เดินไป
เหนื่อยเพียงไหน ไม่ต้องกลัวสิ่งใด ก้าวไป...ให้มั่นคง
คงเป็นวันของเธอ...คงเป็นเธอไม่ใช่ไคร
คงเป็นวันของเธอ...คงเป็นเธอที่ชื่นใจ
เพราะอยากมีวันนั้น...จึงตั้งใจทำวันนี้
3 เดือนต่อจากนี้จะทำให้ดีที่สุด
กลับมาจากงานปีใหม่จีน แต่ไม่ได้มีความสนุกเลย ทั้งที่คนอื่นเค้าก็ดูครื้นเครง เราก็หัวเราะ แต่ใจมันหัวเราะด้วยรึป่าว เพราะกังวลอยู่กับงาน สุดท้ายก็เลยต้องโทรกลับไปหาพี่ รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ได้โทรไประบายอะไรให้พี่ฟังซะเยอะแยะ เค้าบอกว่าฟังแล้วเหนื่อยแทน ถึงเค้าจะปลอบอะไรเราไม่ได้มากมาย นอกจากบอกว่าให้ทำให้เต็มที่ ไม่ต้องดีเลิศ เราก็รู้สึกอุ่นใจเพราะรู้สึกว่ายังมีคนรับฟังและห่วงใยในวันที่ภาระหน้าที่มันถาโถมเข้ามาทุกวัน และดูเหมือนมันจะไม่เคยลดลงไปได้เลย
บางทีมันเครียดจนไม่มีแม้แต่อารมณ์จะไปพูดไปเล่าให้ใครเค้าฟัง แต่พอได้พูดออกมาบ้างมันก็รู้สึกดีขึ้น ใจที่กังวล ก็นิ่งขึ้น หลับลงคืนนี้ พรุ่งนี้ก็จะได้ตื่นไปเจอเรื่องใหม่ งานใหม่อีก
นั่งดู MV ประกอบหนังเรื่องรถไฟฟ้ามาหานะเธอ เห็นนางเอกพูดว่า
"ฉันเหงา ชั้นกินข้าวคนเดียวมาเกือบ 2 เดือนแล้วนะ"
ก็เลยคิดว่า แล้วถ้าเราพูดบ้างหล่ะว่า "ฉันเหงา ชั้นกินข้าวคนเดียวมาเกือบ 2 ปีครึ่งแล้วนะ"
ความเหงานั้นมันจะยาวนานกว่าที่นางเอกมีกี่เท่า
คนเรานี่ชอบคิดว่าเรื่องของตัวเองเป็นเรื่องใหญ่เสมอ ทั้งที่ จิงๆแล้วมีคนเค้าเจอมามากกว่าเราซะอีก
